Running blues

Nee, helaas, deze blog schrijf ik niet omdat ik denk anderen te inspireren met mijn gezonde levensstijl of aan het hardlopen te krijgen. Ik zou willen dat ik dat kon. Dat ik het enthousiasme en de energie had van de twenty something blogsters, zoals op eat.run.love and live healthy oftewel annemerel.com. Ik heb ze ontdekt toen ik googelde op leuke hardloopblogs en dan liefst van vrouwen. Omdat ik dat zelf ben en omdat ik al best een aantal jaren hardloop. En omdat ik een blog moet schrijven in de stijl van een blog die je leuk vindt. Wat best lastig is als je geen notoire blogvolger bent. Zo kwam ik terecht bij de net gememoreerde Annemerel (die net een boek over hardlopen geschreven heeft) en bij runandrearun en nog een paar anderen. Strakke, professioneel vormgegeven blogs gelardeerd met foto’s van frisse, slanke meisjes met blonde paardenstaarten. Het gaat al lang niet meer over hardlopen als bewegingsactiviteit: het is een life style, compleet met bootcamp, yoga en natuurlijk healthy smoothies, granola en quinoa salades. Hoe graag ik ook een blog in die trant zou willen schrijven, het lukt me niet, want dan zou ik keihard moeten liegen over mijn leef- en eetgewoontes.

Geen dag zonder Tony 

Wel loop ik hard, al dertien jaar. Ik heb zelfs drie marathons gelopen (New York in 2005, Rotterdam in 2008 en Berlijn in 2012). Zonder mijn eetpatroon drastisch om te gooien of aan te passen. Zonder een feestje te missen of een glaasje wijn te laten staan. Wel door het volgen van een trainingsschema, want je moet natuurlijk wel een aantal extra kilometers in de benen hebben. Ik eet zeker niet mega ongezond, maar de ultra über powerfoods, daar heb ik me nog niet structureel aan gewaagd, alhoewel er in mijn voorraadkast wel een zakje gojibessen staat te verstoffen. Maar de laatste maanden is er wel een beetje de klad gekomen in mijn levensstijl van de afgelopen jaren. Zo ontbijt ik met brood. En meestal eet ik ook brood als lunch. Ik eet pasta of rijst bij de warme maaltijd. En regelmatig friet. Met mayonaise. Ik drink graag wijn. Ik drink ook graag koffie. Bij voorkeur espresso of cappuccino. Maar dan moet het wel met koemelk zijn, want met soja-of amandelmelk: gadverdamme. Gelukkig hou ik van gezonde kruidenthee of groene thee. Behalve muntthee (kruid en groen), dat vind ik vreselijk: zo’n struik in je glas, geen gezicht en het smaakt zo naar hoestpastilles.Ook neem ik elke dag een stuk chocolade. Geen idee hoeveel gram, ik leg steeds een Tony Choconoly in de koelkast en daar breek ik dan kleine stukjes af. Meerdere malen per dag. Zeventig procent puur, dat dan weer wel.

Hoe ik begon 

Wat het hardlopen betreft: ik doe het drie keer per week. Daar ben ik ooit mee begonnen op vakantie. Ik had namelijk de gewoonte om elke ochtend op vakantie een kilometer te zwemmen voor het ontbijt (dit was vooral praktisch, want dan sliep de rest van het gezin nog en kon ik daarna meteen weer aan de slag als moeder). Tot die snikhete zomer in 2003. We zaten in een huisje op een Spaanse camping zaten (denk krappe 6 persoons stacaravan waar met moeite twee volwassenen plus drie kinderen van respectievelijk zes, vijf en twee jaar oud in pasten. O ja, en ongeveer een miljoen mieren). Daar was weliswaar een groot zwembad, maar dat ging pas om tien uur open en dan was het ook meteen overbevolkt. Geen optie dus. Gelukkig had ik hardloopschoenen bij me, die ik altijd als wandelschoenen gebruikte. Ik had ze immers aangeschaft toen ik de Vierdaagse in 1989 ging lopen. De camping was zo uitgestrekt dat ik  gemakkelijk dertig minuten kon joggen zonder steeds hetzelfde rondje te moeten lopen. Zo rende ik via ongeveer alle weggetjes en paadje zigzaggend over het terrein naar de supermarkt om me aan te sluiten bij de rij voor het brood. Bezweet weliswaar, maar vergeleken met de uitpuilende blote bierbuiken en vetrollen boven te krappe bikini broekjes, zag ik er esthetisch nog zeer verantwoord uit. Eenmaal terug in Nederland ben ik blijven hardlopen. Tot ik begin dit jaar een operatie moest ondergaan omdat ik borstkanker bleek te hebben (niets van gemerkt). Twee maanden mocht ik niet sporten. Ik heb het daarna weer opgepakt, maar ben nog niet waar ik vorig jaar was qua hardlopen. Maar daar ga ik wat aan doen. Na de vakantie. In september of zo.

Hoe ga ik verder? 

En wie weet, word ik dan een echte hardloop fitgirl blogger. Nou ja, girly ben ik niet echt meer op mijn vijftigste. Ik zal heus geen foto’s posten van mezelf met ontblote buik. Dat had ik trouwens ook niet gedurfd op mijn vijfentwintigste. Maar ik kan best een beetje healthy foodbloggen. Daarom als afsluiter twee recepten die ik de dag voor de vakantie heb ontwikkeld. Een super soep en een smakelijke smoothie. Bovendien hoef je dan minder weg te gooien voor je vertrekt. Zo sla je twee (fruit)vliegen in een klap.

Super Soep: Haal alle groenten die je hebt uit je koelkast en snijd ze in grove stukken. Pak, afhankelijk van de hoeveelheid, een bijpassende pan en vul deze met de groenten en een paar liter water. Gooi er een paar bouillonblokjes bij en breng aan de kook. Als de groenten zacht zijn, pureer het en kruid het naar smaak met peper, zout, kurkuma, paprikapoeder, maakt niet uit. Slurp smakelijk. Als het teveel is, vries het in, dan heb je vast wat gezonds als je thuiskomt.

Smakelijke smoothie: Pak al het fruit dat je in huis hebt en snij het in stukken. Gooi het samen met een glas water en eventueel ijsklontjes in de blender en maak er een fijne smoothie van. Giet het eventueel in een beker of fles, zet in de koelkast, neem mee en drink onderweg naar je vakantiebestemming. Healthy holiday.