Over de Atlas

Erfoud. Geen Riad dit keer maar een soort vierkante omheining met daarin bungalowtjes en kamers: la Rose du desert. Een zwembad met palmbomen en ligstoelen, bezet door overwegend Nederlanders. Sommigen zijn net terug van de nacht in de woestijn en anderen, zoals wij, gaan nog. Ja, dat krijg je als je allemaal de highlights van Marokko in twee weken wilt proppen.

Nog even over Fes, we hadden daar een kamer met een grendel aan de buiten- en aan de binnenkant van de deur. Heel onhandig als de een in de kamer is en de ander  nietsvermoedend de deur netjes dichtmaakt en weggaat. En geen bereik heeft. Ik had eigenlijk nog even moeten vragen wat het idee daarachter is, want of je laat de deur op een kier, zodat de achterblijver niet echt privacy heeft of je sluit iemand op. Maar dat terzijde.

Gisteren vertrokken we in alle vroegte voor de lange rit naar Erfoud. Ruim 400 kilometer voor de boeg dwars door de Atlas naar de woestijn. Op tijd eruit dus want vanaf half negen konden we de auto ophalen in de ville novelle. De man van het hotel regelde een sjouwer voor ons die ons naar een taxi standplaats zou brengen. Via een ons nog niet bekende route liep hij voor ons uit met zijn handkar, het ging vooral omhoog dus hij had het zwaar. Onderweg stopte hij een paar keer om water te drinken en het zweet van zijn gezicht te vegen. Omdat we geen klein geld hadden, kochten we bij een stalletje een stokbrood, chocolade en oreo koekjes, alles bij elkaar 10 dirham, dat is nog geen euro. We beloonden onze zwoegende bagagevervoerder met vijftig dirham en daar was ook hij heel blij mee.

Iets na half negen kwamen we bij Eurocar aan. Pas een uur later reden we weg. We waren als tweede aan de beurt. Achter ons groeide de rij snel aan met wachtende landgenoten. Wat de man achter de balie allemaal moest doen, was volslagen onduidelijk maar omslachtig was het zeker. Per klant was hij een half uur bezig, terwijl iedereen toch echt van tevoren geboekt had. Later hoorde ik van mensen dat ze tot half twaalf hadden moeten wachten en toen nog een rammelbak kregen.

Gelukkig hoefden wij dus maar een uur te wachten en was er een koffietent om de hoek, zodat ik nog een espresso kon scoren. Ik had in Fes nog geen fatsoenlijke koffie gedronken, maar deze was lekker. Nadat we het hectische verkeeer van Fes achter ons hadden gelaten reden we de leegte in. Van groen naar bruin naar geel. Rond Ifrane ligt er een nationaal park met veel bomen en heuvels. Ifrane zelf of in ieder geval een suburb ervan ziet er luxe uit. Een koninklijk paleis met tig wachthuisjes bij het kilometers lange hek. Het paleis zelf is aan het oog onttrokken door een rijk beplant park. Er tegenover ligt een universiteit met waarschijnlijk ook westerse studenten want een man (en vrouw) of tien was aan het hardlopen in tights en strakke shirts, de hoofden onbedekt. Ski-oorden, apen, kuddes schapen compleet met herder en hond, geiten. De besneeuwde toppen van de atlas. Vlaktes met hier en daar een struik. Een soort westerndecor. Rotsige heuvels die hoger en hoger worden en langgerekte stroken groen waar het water stroomt. Bergpassen met S-bochten en na elke bocht een ander uitzicht. En na de bergen het begin van de woestijn. Dorpen die eruitzien of ze half af zijn. Alsof een kind met een vierkant emmertje een dorpje heeft gemaakt in de zandbak. En in de stadjes hebben de huizen luiken en deuren in allerlei pastelkleuren. Het is net of deze erop geschilderd zijn.

Als we een half uur rijden van Erfoud zijn, zien we een bord waarop staat dat er bronnen zijn. Wanneer we erheen rijden belanden we op de Marokkaanse variant van een camping. Een van de bronnen is aangesloten op een zwembad. Vanuit een tentje klinkt keiharde muziek. Het is niet bepaald rustgevend. Jongetjes klampen ons aan en geven van grasstengels gevlochten dieren ‘ cadeau’. We wimpelen ze af en ze zoeken hun heil elders. Even later horen we een boze mannenstem: ‘ En nou oprotten’. We lopen een stuk van de camping af, op zoek naar een wat rustigere bron. Echt spectaculair is het niet, maar het is lekker om even de benen te strekken.

Het is al na half zeven als we de parkeerplaats van La Rose du dessert op rijden. Na een van de meest afwisselende en mooie autotochten van mijn leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s