Dwalen in Fes

Gelukkig hebben we in Fes een prachtige kamer in een Riad, die zich zo ongeveer op het hoogste punt van de Medina bevindt. Het is in ieder geval steeds een hele klim. Gedwongen door het weer, maar vooral een zieke man, spendeer ik namelijk meer tijd in de Riad dan ik vooraf had ingeschat. Maar ja, life is what happens when you are making other plans.

Toen we gisteren met de trein vanuit Meknes arriveerden was het fris maar zonnig. Vanaf het station namen we een petit taxi richting ons Riad. De taxi’s in Fes bleken rood te zijn en klein, hun broertjes in Meknes zijn lichtblauw en piepklein. Je kiepert je bagage in een soort bak op het dak, propt de laatste koffer erbij op de achterbank en gaan met die banaan. Wat dat betreft is het handig dat we deze vakantie slechts met ons drieen zijn, het pas allemaal net.

Ergens aan een straat werden we eruit gezet, het hotel was om de hoek zei de chauffeur, terwijl hij een voor Marokkaanse begrippen exorbitant bedrag van 50 dirham vroeg voor het ritje. Vervolgens donderde hij onze spullen in een handkar en  voor we het wisten sjokten we achter een man aan. Onder een poort door, de volle Medina in. In zijn kielzog liepen we vrij soepel door de smalle steegjes. Na enkele minuten lieten we de kraampjes achter ons en kwamen we in rommelige, vieze straatjes met gebouwen zo schots en scheef dat ze met houten en ijzeren balken bijeen gehouden worden. Steiler en steiler ging de weg, tot we ineens voor een bruine poort stonden van Riad Dar Bensouda. Onze sjouwer liet het aan ons over wat we wilden betalen en wij vonden dat hij meer recht had op vijftig dirham dan de taxichauffeur. Zijn gezicht lichtte helemaal op, zo blij was hij.

Omdat we nog niet op onze kamers terecht konden, besloten we eerst op zoek te gaan naar een restaurant om te lunchen. We hadden vroeg ontbeten, net als de diverse setjes landgenoten, die allemaal in hetzelfde Riad waren gestald voor de dag in Meknes. En die ook allemaal dezelfde trein naar Fes moesten hebben. En dezelfde informatie hadden met als advies om toch vooral ruim twintig minuten van tevoren aanwezig te zijn en dat ook braaf deden. Net als wij. In Fes heb ik ze overigens nog niet gezien, maar ongetwijfeld zullen we enkelen van hen weer tegenkomen tijdens onze trip straks naar het zuiden. Het vinden van een lunchadres leek niet zo moeilijk, althans niet via Tripadvisor. Maar het echt vinden van het restaurant was een flinke puzzel. Ik weet niet of Wie is de Mol al in Marokko is geweest, maar het lijkt mij een perfecte locatie. Het eerste restaurant waar we kwamen bleek nog gesloten. Het tweede ook. Onderweg werden we af en toe belaagd door jongens die voor geld de weg wilden wijzen. En geholpen door drie schoolmeisjes in een soort witte laboratorium jassen (kennelijk het schooluniform), die bedeesd vroegen wat we zochten en ons daarna gracieus begeleiden. Ja heren, zo kan het ook. Helaas bleek ook dit restaurant nog dicht. Uiteindelijk kwamen we door gewoon dom bordjes te volgen van restaurant Fex in een mooie tuin terecht waar we wel konden eten. Nou ja, ze waren eigenlijk pas tien minuten later open, maar we mochten zitten. Prima gegeten daar. Na de lunch dwaalden we verder door de Medina en kwamen een zelfverklaarde vriend van Ali B tegen. Hij bracht ons naar de poort waar we een taxi pakten naar Fes el Jedid. Dat was tenminste de bedoeling, maar we belanden in het moderne(re) deel zodat we uiteindelijk nog een behoorlijk stuk moesten wandelen om daar te komen waar we wilden zijn. Achteraf goed dat we dat gisteren allemaal gedaan hebben, want vandaag regent het soms, is het koud, is Olaf ziek en hebben we een beperkt dagprogramma gedaan, bestaande uit dwalen door de Medina, bezoeken van een leerlooierij, weer dwalen door de Medina, lunchen en terug naar de Riad. Overigens verklaart dat leerlooien wel het relatief grote aantal mannen met een glazen oog dat ik hier gezien heb. Die hebben waarschijnlijk ooit loog in hun gezicht gekregen.

Wat gehandicaptenvoorzieningen betreft moet je niet in de Medina zijn met haar hobbelige, smalle straatjes of in een Riad met al die trapjes en afstapjes. Wel zag ik verschillende mensen met krukken zich dapper een weg banen. Verdere valt mij zowel hier als in Rabat en Meknes op dat er heel veel katten zijn, vaak jonkies en soms in deplorabele toestand. Eten doen ze van het vuilnis dat hier langs de kant van de steeg wordt gelegd. En met handkarren of ezels wordt opgehaald, waardoor er vast af en toe een katje geplet wordt, ben ik bang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s