Relaxed Rabat

Misschien komt het omdat het zaterdag is, maar het is vanochtend kalm en rustig op straat in hartje Rabat. De Riad zit dichtbij zee en dus kan ik het toch niet laten om een klein stukje hard te lopen. Een tight tot over de knie en een wijdvallend shirt met korte mouwen, dat moet toch kunnen. En inderdaad: het kan. Niemand lijkt te verblikken of verblozen, er wordt niet gesist, alhoewel ik de enige vrouw ben die zo gekleed de pier op gaat. Ik zie wel andere vrouwen hardlopen, van top tot teen gehuld in een lang gewaad met hoofddoek. Als ik de trappen naar de kashbah op jog, zie ik een oudere dame haar been op een van de kantelen leggen en uitvoerig rekken. zelfs haar been is nog gehuld in een soort witte lange onderbroek.

De kashba is stil. Een man veegt de straat met een soort verdorde palmtak. De geur van vers brood. Tijd voor ontbijt.

Het ontbijt bestaat uit allerlei jammetjes en annekoekjes. Niet helemaal mijnsmaak want ik hou niet zo van zoet, zeker niet bij het ontbijt. Mar hetpannenkoekje met cream cheese is lekker en de koffie is prima.

5D358F99-A130-42BD-B185-6FF35476B8A0

Dan op pas in Rabat. We lopen dwars door de Medina en komen al snel terecht bij de markt. De geur van koriander. Platte broden die voor je neus gebakken worden op ronde platen. Onweerstaanbaar, dus ik koop er eentje. De bakker viuwt hem dubbel en stopt hem in een papieren zak. Ik scheur meteen een stuk af van het gloeiendhete brood. Heerlijk. Een kip die live geslacht wordt. Piepende, in diverse kleuren geverfde kuikentjes. Een kraam met allerlei oude koffiezetapparaten (zouden daar echt gegadigden voor zijn?). Wat opvalt is dat wij niet lijken op te vallen. We kunnen overal blijven staan en rustig rondkijken, niemand klampt ons aan om iets te verkopen. Tien jaar geleden in Marrakech had ik na een halve dag al zo de balen van de opdringerige verkopers dat ik met een strak gezicht zo snel mogelijk door de medina banjerde. Hier moet je in je beste Frans de verkoper aanspreken als je wat wilt kopen. Super relaxed.

Ook buiten de Medina is het rustig. We drinken wat in een cafeetje bij de muur. Ik betel een koffie. Die is sterker dan de meeste doppio’s die ik in mijn leven naar binnen heb geklokt. Goeie genade, mijn cafeine behoefte is voor de rest van de dag zeker gestild. Blijkbaar zit er ook iets in wat wespen aantrekt, want ze zwermen in hordes om mijn koffieglaasje heen.

We lunchen in een drukbezocht restaurant en wanen ons even in Frankrijk. De salade met warme geitenkaas, spekjes en een vinagrette zoals ik hem zelf nooit kan maken smaakt voortreffelijk.

Via de kathedraal (!) lopen we naar de Hassan Tower. Een toren die nooit af is gemaakt. Een groot plein met zuilen die ook niet klaar lijken te zijn. En een mausoleum. Wachters in vol ornaat en rode vlaggen. De meest toeristische plek van Rabat, maar ook hier hangen ze niet bepaald met de benen buiten. Best wel een verademing, zo’n hoofdstad waar de mensen gewoon doorleven, vriendelijk en behulpzaam zijn en zich niet opdringen.