Top 2000 Live in Luxor

Vrijwel elk jaar vier ik mijn verjaardag. En dus krijg ik ook vrijwel elk jaar de onvermijdelijke vraag: heb je nog wensen. Ja, die heb ik altijd wel, maar dat zijn vooral zaken die niet te koop zijn, zoals een goede gezondheid, een lang, gelukkig leven, kunnen eten en drinken wat je wil zonder consequenties, een mentaal stabiele president in de VS, wereldvrede etc. Daarom vraag ik dit jaar aan mijn hardloopclubje om een uitje naar keuze.

En zo fietsen wij op zondagmiddag, gelukkig is het droog, naar Luxor in Arnhem voor de Top 2000 live.Het publiek bestaat grotendeels uit blanke veertigplussers, hetgeen wel een accurate weerspiegeling is van de top tien (met als toevoeging dat die artiesten overwegend zeventig plus zijn of dood).  Met hier en daar een paar dertigers en twintigers. Die laatsten meestal vergezeld van een of meer ouders. Best een leuk gezinsuitje, misschien krijg ik mijn kinderen ook ooit mee (vrees van niet).

Rond een uur of drie gaat het los. Drie blazers, een pianist, een drummer, meerder gitaristen zetten ‘Music’ van John Miles in. Er verschijnt een zanger die wel een morph leek tussen Syb van de Kast en Leo Sayer in zijn jonge jaren. Met een geweldige stem.  Even later gevolgd door zanger nummer twee, die gecast lijkt voor de soul en R&B nummers. En natuurlijk de onvermijdelijke kers op de taart in de vorm van een zangeres in een strakke, rode jurk. Die gedurende de middag vocaal de plank nauwelijks misslaat, maar qua kledingkeuze des te meer. Vooral de tweede outfit: een wit shirt met donkere horizontale strepen op een geel wijd rokje was een modeflater in de categorie Fergie (wie kent haar nog, de ex van Prins Andrew). Ik herinner me nog een foto van haar waarin ze meer op een Paasei dan een menselijk wezen leek met daarboven de kop (zoals alleen Engelse boulevardkranten dat kunnen): What was she thinking?

Verder is de Top 2000 live het best te vergelijken met een goed bezocht feest waar een dusdanig gevarieerd repertoire ten gehore wordt gebracht dat niemand teleurgesteld wordt. Waar de guilty pleasures het meeste enthousiasme opwekken. De eerste tonen van ‘By The Rivers of Babylon’ brengen de menigte bijna in extase en ook de medley met Duitse, Franse en Italiaanse nummers gaat erin als Kuche.

Ik schat dat er circa honderd nummers in krap tweeënhalf uur doorheen worden gejaagd, uiteraard niet volledig uitgevoerd. Aan de top tien waagt de band zich niet. Een goede keuze wat mij betreft, want dat zijn niet de ultieme feel good dans- en feest nummers. Zelf luister ik het laatste uur van het jaar liever naar wat anders, je zou van minder depressief worden. Als toegift spelen ze ‘We are the world’. Uberkitsch en een beetje jammer, ‘Do they know it’s Christmas’ is passender wat mij betreft. Maar ja, dat weerhoudt mij er niet van vol overgave mee te blèren.

Al met al een uitstekende zondagmiddagbesteding. Volgend jaar weer hoop ik.

Advertenties