Biken en bikkelen

Soms doe je iets wat je niet verwacht had van jezelf. Zoals een marathon lopen. Ooit, in 2005, liep ik de marathon van New York na drie maanden training. Iets wat ik daarvoor nooit ambieerde, laat staan dat ik gedacht had dat ik dat ooit zou doen.

En deze week heb ik, tegen al mijn verwachtingen op het gebied van mijn sportieve activiteiten in, voor het eerst van mijn leven op een mountainbike gefietst. Want ik ga meedoen met de Orange Babies tour van 2017 in Namibië en dan moet ik bijna elke dag ruim veertig kilometer op zo’n ding fietsten.

In mijn geval betekent dat offers brengen. Want mountainbiken (en racefietsen) associeer ik met valpartijen, breuken en blessures met in het ergste geval levenslange verminking of de dood tot gevolg.

En met asociaal rijgedrag, want zo’n speciale fiets heeft vrijwel nooit een bel, waardoor je soms ternauwernood opzij kunt springen als je hardloopt. Als je daar dan vervolgens wat van zegt, krijg je vaak een snauw waar een welgemeend, of desnoods niet gemeend maar wel zo beleefd, sorry beter zou volstaan.

Echter: in dit kader geldt: het goede doel heiligt de middelen en een goede voorbereiding is het halve werk. En dus doe ik dat wat ik nooit van mezelf heb gedacht: ik ga mountainbiken.

Op advies van een vriendin die serieus fietst, schaf ik mij te elfder ure een fietsbroek aan. Zo’n ding met een spons erin. Ik overweeg even dat ik dat zelf ook wel kan fiksen (sportbroek met spons), maar dat lijkt me toch wat al te weirdo. En ik koop er meteen een kek roze fietsshirtje bij (lang leve het online shoppen). Met van die handige zakken achterop. Wat ik daarin ga doen, weet ik nog niet.

De dag van de waarheid breekt aan. Ik hijs mezelf in mijn nieuwe wielrenoutfit die net op tijd bezorgd is. Tjonge, dat broekje is wel even wennen. Ik voel me alsof ik met een luier om over een schommelend schip moet lopen. Maar eenmaal op het mountainbikezadel ben ik heel blij met deze aankoop. En de zakjes komen ook van pas, aangezien ik aan het herstellen ben van een zware verkoudheid en de hele dag papieren zakdoeken onder handbereik wil hebben.

Gelukkig hoef ik deze tocht niet alleen te ondernemen maar neemt een vriendin en ervaren Orange Babie Tour fietser mij en twee andere deelnemers die in oktober mee gaan doen onder de hoede. Ze heeft een mooi parcours uitgestippeld over de uitlopers van de Hoge Veluwe. Ik ben gespannen en knijp de handvaten van de huurbike haast fijn. Gelukkig gaan we niet al te hard en ik kan het tempo volgen. Alleen bergafwaarts over smalle sporen heb ik het moeilijk. Er is een stuk waarin ik het idee heb een soort trap af te rijden, van boomwortel naar boomwortel en tot overmaat van ramp zijn er ook tegenliggers. Ik bedwing de neiging af te stappen en te gaan lopen en kom zonder kleerscheuren de helling af. En verder is het veel leuker dan ik dacht. Al ben ik stiekem wel opgelucht dat we de laatste kilometers over een ‘gewoon’ fietspad gaan.

IMG_1332

Een paar dagen later koop ik een mountainbike. Zodat ik nog een paar maanden kan trainen voor Afrika. En zo ga ik dan toch op de trail, alleen dan met trappers. Want trail running, dat ga ik echt nooit doen. Zeg ik nu 😉

Advertenties