Vroeg

Het is half zes in de ochtend als ik in de auto stap. Mijn dochter moet om kwart voor zes bij school worden afgezet, omdat ze naar Londen gaan. Het is donker. De stoplichten in het dorp werken nog niet eens. Ik ben net niet de enige op de weg, maar het scheelt niet veel. De auto die achter me rijdt blijkt uiteindelijk hetzelfde doel te hebben. Half zes is dus een goed tijdstip om te reizen als je de ochtendspits voor wilt zijn. Al ligt het er natuurlijk aan waar je heen gaat, want waarschijnlijk rijd je richting Randstad uiteindelijk toch ergens de eerste file in.

De stoplichten in de stad werken wel, maar de vertraging is dit keer minimaal. Zodra je remt voor rood, springen ze alweer op groen. Binnen een kwartier zijn we op onze bestemming. Mijn dochter stapt uit en loopt naar de groep leerlingen die al staat te wachten. Afscheid nemen en zwaaien, het zit er op deze leeftijd even niet in. Stel je voor dat iemand het ziet. Of erger nog, een foto maakt. Voor je het weet sta je voor schut op social media. Ze had liever gewild dat haar broer haar zou afzetten, maar ja, die kwam half slaapwandelend de keuken binnen om vijf voor half zes, dus dat vond ik geen heel goed idee. Overigens wel chapeau dat hij in ieder geval even is opgestaan, want stel dat ik me had verslapen….

Als ze is uitgestapt rijd ik verder. Ik werp een blik op de groep leerlingen die samen klit voor de school. Wacht even, zie ik daar een volwassene tussen? Mag die vader nog wel zijn kind op een fatsoenlijke manier uitzwaaien? Nee, het is vast een leraar die meegaat als begeleiding. Licht weemoedig denk ik terug aan de tijd van de schoolreisjes op de basisschool. Maar dat eindeloze uitzwaaien van de bus, die maar niet wilde vertrekken, was toch ook niet helemaal mijn kopje thee.

Wanneer ik terug rijd zie ik een vrouw hardlopen. Om tien voor zes. Wat een heldin. Misschien moet ik ook maar eens de wekker wat vroeger zetten. Want wat kun je allemaal wel niet doen in de uren voor de ochtendspits. Sporten, schrijven, je mail afhandelen zonder gestoord te worden door nieuwe mails en berichtjes op je telefoon. Het schijnt een week of zes te duren en dan weet je niet beter en wil je niets liever. Maar vijf uur opstaan, zoals vanochtend, is wel heel erg vroeg.

Als ik uit de auto stap, zie ik de maan schijnen door de bomen. De hele buurt slaapt nog. Ik zet een kop koffie en schrijf dit blog. Straks maar even gaan hardlopen!

vroeg2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s