Föhn

Vandaag is hij gekomen. Mijn föhn. Een ware mijlpaal, want ik ga al zeker dertig jaar door het leven zonder. Althans: ik heb er ooit eentje aangeschaft, maar nooit gebruikt. Eerlijk gezegd wist ik niet dat ik daarmee een enorme uitzondering ben als vrouw. En mogelijk – het zijn per slot van rekening andere tijden nu ook mannen volop aandacht hebben voor hun uiterlijk – een enorme uitzondering als volwassen mens.

Min of meer per ongeluk vertelde ik het aan mijn kapster toen zij me liet zien hoe ik mijn haar het beste kon föhnen. ‘Wat doe je dan?’ vroeg ze. ‘Gewoon, wassen, kammen en dan droogt het vanzelf op,’ zei ik argeloos. Lange(re) of kortere haren, zo doe ik het al jaren. Waarschijnlijk is dat ook wel te zien,  maar aangezien ik mijn kapsel nou niet bepaald als mijn grootste attractie beschouw (dat is natuurlijk mijn fantastische karakter) kan ik er ook niet echt mee zitten.Tijdens mijn meest recente kappersbezoek liet ik me overtuigen. Het zou mij nauwelijks extra tijd kosten, dat föhnen. Vijf minuutjes blazen, wat rondjes draaien met een borstel en ik zou daarna zo mee kunnen doen met een shampoo commercial.

Omdat ik vind dat je ook na je vijftigste open moet staan voor nieuwe dingen, bestelde ik er eentje.

fohn

En net als ik naar boven loop om mijn haren te wassen, komt het pakketje binnen. Wat een timing. Dat kan al bijna niet meer fout gaan tussen de föhn en mij. Gretig open ik de doos met de sleutel tot een nieuwe, verbeterde versie van mij. Kapsel technisch gezien dan. Het is een eenvoudige witte föhn met twee opzetstukken die er identiek uitzien. Ik zie tenminste geen verschil. Ik zet de ene er op en leg de andere op een plek waar ik hem hopelijk weet te vinden, mocht ik hem (of haar?) ooit nodig hebben. Dan leg ik de föhn in het zicht, zodat ik niet vergeet om hem te gebruiken als ik uit de douche kom. Na het douchen breekt het grote moment aan: ik ga zelf mijn haar föhnen. Eerst frot ik er wat versteviging in (nu heeft het tenminste nut) en dan pak ik de föhn in mijn rechterhand en de borstel in mijn linkerhand. Na twee minuten weet ik weer waarom ik nooit mijn haren föhn. Ik krijg pijn in mijn rechterschouder en kramp in mijn linkerhand. Ik leg de borstel weg en wapper een beetje heen en weer met de föhn. Binnen vijf minuten zijn mijn haren bijna droog. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld. Ik zie eruit alsof ik – heel eventjes – met mijn vingers in het stopcontact heb gezeten. Tenminste, zo stel ik me altijd voor dat je er dan zo uitziet: een paar plukken staan omhoog en de rest wijst vertwijfeld alle kanten uit. Ik maak mijn handen nat en duw alles naar beneden. Gelukkig, je kunt bijna niet meer zien dat ik mijn haar geföhnd heb.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s