Een dag van 25 uur

‘Are you East Europian?’, vraagt de kale Engelsman met anderhalve arm, als hij om twee uur ’s middags zijn (eerste?) pint op heeft. We zijn onderweg naar Chichester omdat zoon S. daar de komende maanden zal vertoeven om Cambridge Engels te studeren. ‘No, Dutch,’ antwoord ik. Zijn lichaam ontspant zichtbaar. ‘That’s good,’ zegt hij en keert weer terug naar zijn barkruk. Mocht hij zijn gaan stemmen in juni dan ben ik er honderd procent zeker van dat hij ja heeft gezegd tegen een Brexit. En dat hij er nu persoonlijk voor wil zorgen dat de Oost Europeaan die zich nog durft te vertonen in de lokale pub, zijn stamkroeg, rechtsomkeert maakt.Verder gaat het er uiterst gemoedelijk aan toe in ‘The Six Bells.’ Het is niet afgeladen vol, maar voor een maandag vind ik het meevallen. Al ben ik hier nooit eerder geweest en is de kans klein dat ik er ooit weer kom, dus echt verstand van zaken heb ik natuurlijk niet.

the-six-bells

We zijn in alle vroegte vertrokken deze ochtend. Net na zessen, want we hebben de overtocht Calais-Dover van 10.50 uur geboekt en we willen de boot niet missen. Het is donker in Nederland. En in Belgie. Pas als we de Franse grens naderen gaat de zon op. Zoonlief slaapt vrijwel de hele rit.

We rijden langs de voormalige jungle van Calais. Dubbele hekken, prikkeldraad bovenop en om de tien meter een camera. Daarachter omgewoelde aarde. Een troosteloze aanblik.

Omdat we allerlei extra’s hebben betaald (lees: we hebben het dubbele uitgegeven van wat het anders had gekost) mogen we als eerste de boot op en af. En we hebben toegang tot de Club Lounge. Een vriendelijke, mollige vrouw biedt ons champagne aan. Gratis, dus dat sla ik natuurlijk niet af. Maar ja, het is nog geen elf uur en ik heb nog niet ontbeten, dus uiteindelijk neem ik een nipje (echt waar), maak een foto en kijk er vooral naar.

champagne-aan-boord

De overtocht verloopt rustig. Ik eet een broodje bleke garnalen met een klodder saus, drink drie koppen koffie en lees de krant op mijn iPad. Zoon slaapt verder op een van de banken.

white-cliffs-dover

Het eerste echte stressmoment komt als we van de boot afrijden. Want ja, we zijn in Engeland en dus moeten we links aanhouden. Meteen gaat het fout als we de M2 in plaats van de M20 oprijden, maar we herstellen ons snel.Het volgende stressmoment dient zich aan als de benzine bijna op is. We missen de eerstvolgende Services, omdat deze niet langs de snelweg blijken te zitten. Je moet er blijkbaar af. Nog 25 mijl tot de volgende, die we gelukkig rijdend bereiken. Een close call, want er zit nog een half litertje in de tank.Daarna tuffen we redelijk ontspannen richting Chichester. Na Gatwick gaan we de snelweg af en komen we echt op het platteland van Sussex. Ik verbaas me vooral over de eindeloze hoeveelheid rotondes.

Na de lunch in Billingshurst is het nog ruim een half uur rijden naar Chichester. Daar zijn we bijna een uur zoet met het vinden van de plek waar zoon de komende tijd woont. We rijden van de ene rotonde naar de andere en weer terug. Het is al bijna donker als we eindelijk op de plek van bestemming zijn. Donker en stil, want het is 2 januari. Het jaar is net begonnen. En deze dag duurt voor ons 25 uur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s