On a winters day

Het is de kortste dag van het jaar. 21 december. Feitelijk klopt dat natuurlijk niet, ook deze dag telt 24 uur, maar ja, het is pas na achten licht en ruim voor vijven alweer donker. Maar mooi dat je dus kunt zeggen ‘ik ga hardlopen voor zonsopgang’, zonder dat je daarvoor extreem vroeg je bed uit moet. Nu zijn er wel andere drempels zo rond deze tijd van het jaar. Tenminste voor mij. En die hebben allemaal te maken met de weersomstandigheden. Want én donker én regen maakt het nog lastiger om die eerste stap te zetten. Die eerste, zo belangrijke stap.Als ik eenmaal zover ben dat ik de deur achter me dichttrek en de weg oploop, dan ben ik mentaal al zo’n beetje halverwege. Maar gelukkig regent het nu niet. Het is wel koud, net iets boven het vriespunt. Een weertje waarbij je wolkjes uitblaast zonder te roken. Kou is minder erg dan regen, omdat je er gemakkelijker op kunt kleden. Gewoon een extra laagje aandoen. Een waterdicht extra laagje bij regen is niet te doen, dan kun je je warmte niet kwijt. Twee lagen bovenkleding, een lange tight en handschoenen is vandaag voldoende om de kou te trotseren.

Ik moet denken aan de Noorse vrouw, die ik afgelopen maart in de Sierra Nevada ontmoette. Zij vertelde mij dat het Noorse motto luidt: er bestaat geen slecht weer, er bestaat alleen slechte kleding. Als je met die instelling gaat lopen, dan kom je natuurlijk stukken verder dan wanneer je wacht tot het droog, helder en tussen de 10 en 20 graden is. Dus hoe moeilijk ik het soms ook vind om in guur, nat en donker weer naar buiten te gaan om te rennen, ik doe het wel. Al is het maar om het voldane gevoel dat je hebt als je weer thuis komt.

En vandaag is het heerlijk lopen. Na drie kilometer doe ik mijn handschoenen al uit. Wanneer ik langs de Rijn loop, tegen de koude wind in, zingen de Mama’s en de Papa’s: California Dreamin’ on a winters day. Ik bedenk dat na vandaag de dagen weer steeds langer worden. Een goed vooruitzicht. Als ik het weggetje door de uiterwaarden neem, glijd ik een paar keer bijna uit. Daar is niet gestrooid. Dat vind ik het grootste ongemak van hardlopen in de winter. Gladheid. Op kou kun je je kleden, regen kun je doorstaan, maar als het glad is, verkramp ik. Ooit, jaren geleden, liep ik op een klinkerweggetje. Ineens was daar een heel glad stuk en ik viel. Ik krabbelde op, zette nog een pas en viel weer. Ik kroop op handen en voeten verder, tot ik weer houvast had. Als een houten klaas ben ik verder gelopen. Sindsdien heb ik een klein, maar hardnekkig ‘lopen als het glad is’trauma. Ik doe het soms wel, maar vind het de hel. Gelukkig kan ik de gladdere stukken op dit weggetje gemakkelijk vermijden en kom ik daarna weer op bestrooide wegen.

Het laatste stuk loop ik dwars door het dorp, waar alle winkels in kerstsfeer gedompeld zijn. Het daghet in den Oosten, ik ben bijna thuis. En buiten is het licht.Nu wel.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s