Exit Fitbit

 

Mijn Fitbit is niet meer. Het knopje aan de zijkant is afgebroken.Nu kan ik niet meer zien hoe laat het is. En mijn bewegingen niet meer monitoren. Want een Fitbit is natuurlijk in de eerste plaats een activity tracker, zoals dat in goed Nederlands heet.

Mijn Fitbit. Ruim een half jaar sierde deze zwarte armband mijn linker pols. Ik deed hem mezelf cadeau in maart dit jaar. Als motivatie om tijdens en na de bestralingen elke dag in ieder geval 10.000 stappen te zetten. Want hardlopen mocht ik nog niet en zomaar wandelen zit niet in mijn systeem.  En ik heb geen hond, dus die stok achter de deur en om te gooien is er niet.

Geen Fitbit meer. Maandenlang vroeg ik me dagelijks voor het slapengaan af: Heb ik minimaal 10.000 stappen gezet, 8,1 kilometer afgelegd, 10 verdiepingen beklommen en 2080 calorieën  verbrand. Nee, dat lieg ik. Ik vroeg het me niet pas voor het slapengaan af: ik checkte meerdere malen, ja soms elk uur, de Fitbit app op mijn telefoon hoe het ervoor stond. Als je bovenstaande doelen haalt of overschrijdt op een dag én ook nog minimaal 30 actieve minuten scoort wordt het hele scherm groen en spatten de sterren er vanaf. Ik moest daar mentaal toch altijd even van kwijlen (yes, toch wat bereikt vandaag ;-). Overigens ben ik er nog steeds niet helemaal achter wanneer de Fitbit vindt dat je een actieve minuut hebt. Zo zet een lesje Body Pump op dit gebied geen zoden aan de dijk – nul – maar naar de Albert Heijn lopen wel. Het heeft iets met je hartslag te maken, zover ben ik inmiddels.

De Fitbit. Ja, het is beslist een leuke gadget, maar ook eentje die je leven kan gaan beheersen. Dan ga je met een rotgevoel slapen omdat je te lui of te druk was om meer dan 6982 stappen te zetten. Of je moet nog 121 calorieën te verbranden, maar het is al 23.52 uur, dus dat red je niet meer. Hij zet je ook aan tot last minute acties, die in de ogen van anderen ietwat wanhopig overkomen. Zoals drie keer nodeloos de trap op en af rennen, om de tien verdiepingen van die dag aan te tikken. Of 1081 stappen ijsberen door de kamer, op weg naar de magische 10.000.

En toen, ineens, brak het knopje van de Fitbit af. Ik zette hem op de post, terug naar de plek van herkomst. En daar aangekomen bleek zijn toestand zo hopeloos dat ik mijn Fitbit niet meer terug kreeg. Mijn geld overigens wel.

Zo verdween de Fitbit van de ene op de ander dag uit mijn leven. En de vraag is natuurlijk: hoe ziet dat eruit, zonder mijn trouwe metgezel? Eerlijk gezegd valt het allemaal best mee. Het geeft me een soort rust dat ik niet meer precies weet hoeveel stappen ik zet en of ik mijn 30 actieve minuten wel bereikt heb. Net als op vakantie, wanneer je voelt dat je kleding strakker zit van la dolce vita, maar omdat je je geen weegschaal bij de hand hebt, kun je niet zien hoeveel kilo je erbij hebt geschranst. En wat niet weet, wat niet deert.

Wat ik wel mis is dat ik niet meer snel kan zien hoe laat het is. Dat laatste is natuurlijk niet de reden waarom je een Fitbit aanschaft, maar wel erg handig als je je telefoon niet direct bij de hand hebt.

Exit Fitbit en daarmee de zelfopgelegde dwang tot presteren en drang tot controleren. Minder controle is meer vrijheid. Ik krijg er een soort vakantiegevoel van. Of komt dat omdat mijn broek te strak zit?

 

 

Op mijn verjaardag deed ie het nog 😉

image-1

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s