Heimwee naar Saar

Als ik het liedje ‘Delilah’ hoor, moet ik altijd denken aan Sarah Palin. Op YouTube staat een filmpje waarin een man en een vrouw op deze melodie Sarah van voor tot achter afzeiken. Wat overigens niet moeilijk is, want materiaal genoeg. Het refrein luidt: O, if you become VP, it’s Canada for me. (https://www.youtube.com/watch?v=7DIc8jdra0o).

Sarah Palin, het konijn uit de hoge Republikeinse hoed. In 2008 wordt ze zomaar de running mate van John McCain. Dat de in onze ogen oerconservatieve Republikeinen een vrouw als kandidaat vice president nomineren, komt als een volslagen verrassing. Waarschijnlijk hebben ze haar uit Alaska geplukt om de campagne een vleugje diversiteit te geven. De Democraten hebben immers met Obama de primeur van de eerste zwarte presidentskandidaat.
Sarah Palin ziet er op en top Amerikaans uit. Met haar tandpasta smile, haar glanzende donkere lokken en bril zonder montuur heeft ze het ideale mediagenieke uiterlijk. Tot ze haar mond open doet. En de ene na de andere stompzinnigheid debiteert. Ze blijkt vooral een bron van inspiratie voor de Amerikaanse comedians. Maar hoe lachwekkend de grappenmakers haar ook neerzetten, Palin weet hen altijd te overtreffen met haar ridicule uitspraken en gedragingen.

Als Obama de verkiezingen wint, is het gevaar geweken dat een halve idioot slechts een hartslag verwijderd is van de machtigste positie in de Verenigde Staten.
Maar nu, acht jaar later, verlang ik bijna terug naar Saar. Als Trump volgende week de verkiezingen wint, is straks een complete idioot president van Amerika.
Iemand die bij voorbaat al zegt zich niet neer te leggen bij de verkiezingsuitslag omdat hij nu al zeker weet dat er gefraudeerd wordt. Tenzij hij zelf wint natuurlijk, dan zullen we hem niet horen. Een man die willekeurig vrouwen in het kruis grijpt, op de mond zoent en betast. Iets wat in Frankrijk overigens vrij gangbaar schijnt te zijn in de politiek, dus wat dat betreft is Trump misschien veel Europeser dan wij denken. Toch blijft het vreemd dat in het o zo puriteinse Amerika, waar de president bij de inauguratie de hand op de bijbel moet leggen, een vuilbekkende aanrander slechts een swing state verwijderd is van het presidentschap. Waarom gaan zoveel Amerikanen stemmen op iemand die veel weg heeft van een varken met een pruik en zich ook dusdanig gedraagt? Is het een kwestie van ABC: Anyone But Clinton? Zijn het de angry white men die zich roeren omdat ze zich achtergesteld voelen door alle politieke correctheid? Of heeft men zo het vertrouwen in de politiek verloren dat ze een belasting ontduikende multimiljonair het voordeel van de twijfel gunnen.
In wezen doet het er niet veel toe. Het kwaad is al geschied. Ook als Trump niet wint, heeft hij het aanzien van de Verenigde Staten geschaad, puur door het feit dat het mogelijk is dat een narcistische opportunist zover kan komen. Laten we hopen dat het systeem van checks and balances blijft functioneren als deze nitwit aan de macht komt. Wat dat betreft is het mogelijke presidentschap van Trump de ultieme test voor de Amerikaanse democratie.

In ieder geval is het lachen over de Amerikaanse verkiezingen de meesten inmiddels wel vergaan. Zelfs het olijke stel van het liedje over Sarah Palin laat het afweten op YouTube. Zouden ze alvast naar Canada zijn gegaan?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s