Exit Fitbit

 

Mijn Fitbit is niet meer. Het knopje aan de zijkant is afgebroken.Nu kan ik niet meer zien hoe laat het is. En mijn bewegingen niet meer monitoren. Want een Fitbit is natuurlijk in de eerste plaats een activity tracker, zoals dat in goed Nederlands heet.

Mijn Fitbit. Ruim een half jaar sierde deze zwarte armband mijn linker pols. Ik deed hem mezelf cadeau in maart dit jaar. Als motivatie om tijdens en na de bestralingen elke dag in ieder geval 10.000 stappen te zetten. Want hardlopen mocht ik nog niet en zomaar wandelen zit niet in mijn systeem.  En ik heb geen hond, dus die stok achter de deur en om te gooien is er niet.

Geen Fitbit meer. Maandenlang vroeg ik me dagelijks voor het slapengaan af: Heb ik minimaal 10.000 stappen gezet, 8,1 kilometer afgelegd, 10 verdiepingen beklommen en 2080 calorieën  verbrand. Nee, dat lieg ik. Ik vroeg het me niet pas voor het slapengaan af: ik checkte meerdere malen, ja soms elk uur, de Fitbit app op mijn telefoon hoe het ervoor stond. Als je bovenstaande doelen haalt of overschrijdt op een dag én ook nog minimaal 30 actieve minuten scoort wordt het hele scherm groen en spatten de sterren er vanaf. Ik moest daar mentaal toch altijd even van kwijlen (yes, toch wat bereikt vandaag ;-). Overigens ben ik er nog steeds niet helemaal achter wanneer de Fitbit vindt dat je een actieve minuut hebt. Zo zet een lesje Body Pump op dit gebied geen zoden aan de dijk – nul – maar naar de Albert Heijn lopen wel. Het heeft iets met je hartslag te maken, zover ben ik inmiddels.

De Fitbit. Ja, het is beslist een leuke gadget, maar ook eentje die je leven kan gaan beheersen. Dan ga je met een rotgevoel slapen omdat je te lui of te druk was om meer dan 6982 stappen te zetten. Of je moet nog 121 calorieën te verbranden, maar het is al 23.52 uur, dus dat red je niet meer. Hij zet je ook aan tot last minute acties, die in de ogen van anderen ietwat wanhopig overkomen. Zoals drie keer nodeloos de trap op en af rennen, om de tien verdiepingen van die dag aan te tikken. Of 1081 stappen ijsberen door de kamer, op weg naar de magische 10.000.

En toen, ineens, brak het knopje van de Fitbit af. Ik zette hem op de post, terug naar de plek van herkomst. En daar aangekomen bleek zijn toestand zo hopeloos dat ik mijn Fitbit niet meer terug kreeg. Mijn geld overigens wel.

Zo verdween de Fitbit van de ene op de ander dag uit mijn leven. En de vraag is natuurlijk: hoe ziet dat eruit, zonder mijn trouwe metgezel? Eerlijk gezegd valt het allemaal best mee. Het geeft me een soort rust dat ik niet meer precies weet hoeveel stappen ik zet en of ik mijn 30 actieve minuten wel bereikt heb. Net als op vakantie, wanneer je voelt dat je kleding strakker zit van la dolce vita, maar omdat je je geen weegschaal bij de hand hebt, kun je niet zien hoeveel kilo je erbij hebt geschranst. En wat niet weet, wat niet deert.

Wat ik wel mis is dat ik niet meer snel kan zien hoe laat het is. Dat laatste is natuurlijk niet de reden waarom je een Fitbit aanschaft, maar wel erg handig als je je telefoon niet direct bij de hand hebt.

Exit Fitbit en daarmee de zelfopgelegde dwang tot presteren en drang tot controleren. Minder controle is meer vrijheid. Ik krijg er een soort vakantiegevoel van. Of komt dat omdat mijn broek te strak zit?

 

 

Op mijn verjaardag deed ie het nog 😉

image-1

 

 

More is less

Tien dagen later. Trump heeft nog steeds de verkiezingen gewonnen. Terwijl nog niet alle stemmen geteld zijn. En Clinton zeker een miljoen stemmen meer heeft gekregen.

Wat dat betreft lijkt het Amerikaanse kiessysteem op de puntentelling bij een tenniswedstrijd. Ook die kun je verliezen, ook al heb je meer games dan je tegenstander.

Ik blijf het vreemd vinden, regels die van een logische winnaar een verliezer maken.

 

Heimwee naar Saar

Als ik het liedje ‘Delilah’ hoor, moet ik altijd denken aan Sarah Palin. Op YouTube staat een filmpje waarin een man en een vrouw op deze melodie Sarah van voor tot achter afzeiken. Wat overigens niet moeilijk is, want materiaal genoeg. Het refrein luidt: O, if you become VP, it’s Canada for me. (https://www.youtube.com/watch?v=7DIc8jdra0o).

Sarah Palin, het konijn uit de hoge Republikeinse hoed. In 2008 wordt ze zomaar de running mate van John McCain. Dat de in onze ogen oerconservatieve Republikeinen een vrouw als kandidaat vice president nomineren, komt als een volslagen verrassing. Waarschijnlijk hebben ze haar uit Alaska geplukt om de campagne een vleugje diversiteit te geven. De Democraten hebben immers met Obama de primeur van de eerste zwarte presidentskandidaat.
Sarah Palin ziet er op en top Amerikaans uit. Met haar tandpasta smile, haar glanzende donkere lokken en bril zonder montuur heeft ze het ideale mediagenieke uiterlijk. Tot ze haar mond open doet. En de ene na de andere stompzinnigheid debiteert. Ze blijkt vooral een bron van inspiratie voor de Amerikaanse comedians. Maar hoe lachwekkend de grappenmakers haar ook neerzetten, Palin weet hen altijd te overtreffen met haar ridicule uitspraken en gedragingen.

Als Obama de verkiezingen wint, is het gevaar geweken dat een halve idioot slechts een hartslag verwijderd is van de machtigste positie in de Verenigde Staten.
Maar nu, acht jaar later, verlang ik bijna terug naar Saar. Als Trump volgende week de verkiezingen wint, is straks een complete idioot president van Amerika.
Iemand die bij voorbaat al zegt zich niet neer te leggen bij de verkiezingsuitslag omdat hij nu al zeker weet dat er gefraudeerd wordt. Tenzij hij zelf wint natuurlijk, dan zullen we hem niet horen. Een man die willekeurig vrouwen in het kruis grijpt, op de mond zoent en betast. Iets wat in Frankrijk overigens vrij gangbaar schijnt te zijn in de politiek, dus wat dat betreft is Trump misschien veel Europeser dan wij denken. Toch blijft het vreemd dat in het o zo puriteinse Amerika, waar de president bij de inauguratie de hand op de bijbel moet leggen, een vuilbekkende aanrander slechts een swing state verwijderd is van het presidentschap. Waarom gaan zoveel Amerikanen stemmen op iemand die veel weg heeft van een varken met een pruik en zich ook dusdanig gedraagt? Is het een kwestie van ABC: Anyone But Clinton? Zijn het de angry white men die zich roeren omdat ze zich achtergesteld voelen door alle politieke correctheid? Of heeft men zo het vertrouwen in de politiek verloren dat ze een belasting ontduikende multimiljonair het voordeel van de twijfel gunnen.
In wezen doet het er niet veel toe. Het kwaad is al geschied. Ook als Trump niet wint, heeft hij het aanzien van de Verenigde Staten geschaad, puur door het feit dat het mogelijk is dat een narcistische opportunist zover kan komen. Laten we hopen dat het systeem van checks and balances blijft functioneren als deze nitwit aan de macht komt. Wat dat betreft is het mogelijke presidentschap van Trump de ultieme test voor de Amerikaanse democratie.

In ieder geval is het lachen over de Amerikaanse verkiezingen de meesten inmiddels wel vergaan. Zelfs het olijke stel van het liedje over Sarah Palin laat het afweten op YouTube. Zouden ze alvast naar Canada zijn gegaan?