Moment opname

Vanmiddag lag ik op een kruising tussen een operatie tafel en een bed. De radiologe betastte met een echo apparaat mijn oksel. Op zoek naar de knobbel, die de radiotherapeut gisteren bij de controle constateerde.

En ja hoor, daar verscheen een zwarte ronde vlek op het beeldscherm. Een zelfde soort vlek als op 7 december vorig jaar, toen ik op grond van het bevolkingsonderzoek werd doorverwezen naar de mammapoli. Ik staarde naar het schilderij op de muur tegenover mij. Huizen, een watertje, een brug met een vrouw, een bootje met een man. Venetië?

img_8046

Ik dacht aan het schilderij dat ik net gemaakt had. Op basis van een foto die ik in Porto had genomen. De schilderscursus waar ik net aan begonnen was. De schrijfcursus. Mijn werk en het businessplan voor 2017. De loopjes die ik nog wilde doen. Alles wat ik net weer had opgepakt of juist was gestart. Omdat ik me sinds de zomer beter voel. Ja, ik heb nog last van de operatie en de bestralingen, maar er zijn dagen dat ik er niet aan denk. Ik was dan ook compleet in shock toen ik hoorde dat ze voor de zekerheid een echo wilden laten maken. Omdat ik de afspraak bij radiotherapie zag als een protocol dingetje: iets wat er nu eenmaal bijhoort. De radiotherapeut die zei dat het met 99 procent zekerheid niets ernstigs was, stelde mij niet gerust. Dat zei de huisarts ook toen hij me belde om me door te verwijzen naar de mammapoli.

Anderhalve dag hield ik mezelf voor dat de kans heel klein was dat het mis was. Ik was immers volledig schoon verklaard, borstkankertechnisch gezien. Snijranden schoon, schildwachtklier schoon. Appeltje, eitje, echo, niets aan de hand, wegwezen.

Het echoapparaat drukte ergens tussen mijn oksel en borst. Daar ergens bevond zich de zwarte vlek. De radiologe ging overleggen met de radioloog. De assistent bleef zitten. Een ijzingwekkende stilte. Ik bedacht dat deze plek heel goed over het hoofd gezien kon zijn bij een mammografie. Of een ander onderzoek. Dat komt voor. Vaker dan je wilt weten. Ik vroeg de assistent waarom de radiologe met de radioloog ging overleggen. ‘Omdat ze in opleiding is,’ was het antwoord. Daar lag ik, overgeleverd aan mijn panische gedachten. De deur ging open. De radiologe verscheen. Even hoopte ik dat ze alleen was in de veronderstelling dat dit goed nieuws zou zijn. In haar kielzog een ander. De echte radioloog. Of beter gezegd: radiologe. Zelfde kapsel. Ze zette het echo apparaat nogmaals op de plek met de vlek. Dit keer was de gel blauw in plaats van doorzichtig. Er verscheen confetti op het scherm. Om te kijken of er bloedvaten doorheen liepen.

Het verlossende woord. Niets om je zorgen over te maken. Er is een operatieholte ontstaan na het verwijderen van de schildwachtklier en die is gevuld met vocht. Met trillende handen van opluchting kleedde ik me aan.

Buiten scheen de zon. Ik deed mijn jasje uit en mijn ogen dicht.

 

 

6 gedachtes over “Moment opname

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s