De schema koningin

 

Zondag is het zover. De halve marathon van Porto. Vandaag is het woensdag en werk ik de laatste training van het ‘Portoschema’ af. Tien intervallen van 400 meter, met steeds 400 meter rust.

foto-maasbommel-ochtend-14-sept
Voor het lopen even genieten van een geweldige zonsopgang en koffie

Ik ben er speciaal vroeg voor opgestaan, want ook vandaag wordt het weer bloedheet en deze veertiende september zal ongetwijfeld als warmste ooit de geschiedenisboeken ingaan. Zoals gewoonlijk kost het altijd wat moeite om te beginnen. Veters goed strikken, horloge om, oortjes in en muziek aan. Heb ik de sleutel bij me? Zal ik toch nog even gaan plassen voor de zekerheid? Terwijl het zo simpel is. Hoe eerder je begint, hoe sneller je klaar bent. Pas als ik de eerste stappen gezet heb en rustig inloop, valt de stress van het  moeten van me af.

Tegen het einde, bij de negende interval, denk ik ineens vol weemoed aan mijn schema. Het schema dat bijna achter me ligt. Ik weet nog niet wat het me gaat brengen, maar wel wat het me gebracht heeft. Focus. Voldoening. Een doel. Ik heb een haat-liefde verhouding met schema’s en planningen. Meestal is de enige zekerheid dat ik er vanaf wijk. Van teveel structuur krijg ik het benauwd. Maar dit schema is anders. Van alle schema’s die ik had kunnen kiezen, koos ik deze. Uit het boek  ‘Het Duurloopmisverstand’ van Klaas Lok. Een boek dat ik in een grijs verleden heb gekocht, nooit heb gelezen en dat een schatkamer vol schema’s blijkt te zijn. Ik hoefde slechts te kiezen hoe vaak per week ik wilde trainen en voilà, zoals wijlen Cas Spijkers altijd zei wanneer hij een gerecht af had.

Na de vakantie had ik vijf weken om halve marathon proof te worden. Ik koos voor vier keer in de week trainen. Ik tikte de trainingen uit de laatste vijf weken netjes over in een Word document. Toen ik ze onder elkaar zette, zag het er heel overkomelijk uit.

Uit ervaring weet ik dat niet verder kijken dan de eerstkomende training voor mij het beste werkt. Dat deed ik elf jaar geleden ook, toen ik in drie maanden tijd mijn hardloopgrenzen verlegde van nooit verder dan 10 kilometer naar ready voor de New York City marathon.

En zo werk ik sinds half augustus braaf trainingen af, waar ik anders geen motivatie, tijd of energie voor kan opbrengen. Klaas heeft een duidelijke voorkeur voor een intervaltraining van 6 x 1000 meter, met steeds 800 meter rustig dribbelen tussendoor. Zonder in- en uitlopen is dat al tien kilometer. Terwijl ik normaal gesproken steeds mijn horloge check of de tien al bereikt is, want dan mag ik stoppen van mezelf.  Nu loop ik langer en vaker en heb er nog lol in ook. Blijkbaar schuilt er diep in mij een schema koningin die naar buiten treedt als het echt moet (van mezelf).

Ik vrees voor het zwarte gat waar ik maandag in tuimel. Doelloos zal ik door bossen, hei en uiterwaarden zwerven. Dag lief schema. Ik mis je nu al.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s