Road to Rio

Sinds dinsdag ben ik in Brazilie. Anderhalve week reizen rondom Rio en daarna naar de Olympische Spelen. Als toeschouwer uiteraard ;-).
De heenreis was een belevenis op zich. We zaten in hetzelfde vliegtuig als de turners, de beachvolleyballers, de baanwielrenners en de zeilers. We waren onderweg naar Schiphol al getipt want een vriend van een van mijn zoons, die een uur eerder naar zijn vakantiebestemming vloog, had Epke gesignaleerd op Schiphol.
Het inchecken van de koffers ging razendsnel. Er waren meer balies beschikbaar dan passagiers op het moment dat wij aankwamen. Omdat het een Olympische vlucht was mochten we als sky priority passagiers door de beveiliging en douane. Nou, daar verheugde ik me natuurlijk enorm op. Zou je dan met fluwelen handschoenen gefouilleerd worden?
Op zich ging het heel snel, voor de rest van het gezin. Helaas kwam mijn rugzak in de rij suspicous bags, die best lang was en op het moment dat die van mij bijna aan de beurt was, kwam er een personeelswissel.
Uiteindelijk bleek het halfvolle flaconnetje DEET de boosdoener.
Bij de gate zagen we ze dan. De sporters. Met hun coaches, fysiotherapeuten en overige begeleiders. Een zee van oranje, donkerblauw en grijs. Een grondstewardess kwam hen hoogstpersoonlijk halen om te boarden.
Ook een deel van de Oekrainse ploeg bleek mee te vliegen naar Rio, gehuld in een uitbundige combinatie van felblauw met geel. Vooral een wat oudere dame, met geblondeerd haar viel mij op, met name omdat ze felgele kousen onder een blauwe korte broek droeg en haar voeten in gele teenslippers had gewurmd.

Tijdens de vliegreis zat ik op rij dertig, bij de nooduitgang met uitzicht op de toiletten. Frontrow zo bleek. Omdat hier wat meer ruimte was, kwamen de turners om de beurt rekken en strekken. Kleine, frele meisjes bogen hun rug zo diep dat ik bang werd dat ze door midden zouden breken. Ze zagen eruit als veertien. De mannen waren ook niet zo groot maar oogden verre van breekbaar. Yuri met zijn enorme gespierde torso, Jeffrey en Epke. De laatste had steeds een petje op en straalde uit dat hij liever niet herkend wilde worden. Wat ik me wel kon voorstellen, maar ja, wie kijkt er nu niet naar de man die Nederland aan turngoud hielp vier jaar geleden. Hoe ik ook mijn best deed om er niet op te letten, het viel me toch op dat Epke een duidelijke voorkeur had voor een bepaald toilet. Terwijl er toch drie waren in dat blok. Maar ik kan me zo voorstellen dat je als topsporter je rituelen hebt. Misschien bestaat er wel zoiets als een gelukstoilet. Voor de zekerheid heb ik het bewuste toilet ook maar bezocht.

Toch fijn dat er in een vliegtuig genderneutrale toiletten zijn.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s