Bezemwagen

Wanneer ik tijdens mijn ontbijt door de Volkskrant blader, blijft mijn bliIMG_6109k hangen bij de foto’s in het hart van het eerste katern. Onder de kop Bandje doorgeknipt staat een artikel over de staart van het peloton Vierdaagse Lopers. Een beeld van een eenzame wandelaar die langs verlaten tuinstoelen loopt, een man die met vertrokken gezicht in de berm ligt, een oudere heer die door twee toeschouwers de finish wordt over geduwd.

Ik weet hoe ze zich voelen. In 1989  heb ik meegedaan met de Vierdaagse. Destijds was er nog geen sprake van loting en kon je je tot vlak van tevoren inschrijven. Het was het pre Internet tijdperk en het meest moderne communicatiemiddel in die dagen was de fax, maar daarover beschikten wij, arme studenten, natuurlijk niet. Met vier vriendinnen reisde ik naar Nijmegen. Via via hadden we slaapplekken geregeld in een studentenhuis aan de Annastraat en we kregen elke avond een gezonde, warme maaltijd voorgeschoteld in het Nijmeegse ouderlijk huis van een van ons.

Kortom: alle faciliteiten waren uitstekend in orde. Het enige wat ontbrak was training. Geen van ons had ook maar een kilometer wandeltraining in de benen. Maar, zo redeneerden wij, als al die bejaarden hem uit kunnen lopen (voor ons viel iedere 45 plusser toen in die categorie) dan lukt dat ons, twintigers, met gemak. Dat ik zelf een pakje per dag rookte, regelmatig in de kroeg hing en weliswaar hockeyde, maar vooral schitterde in de derde helft en in afwezigheid op de training, zag ik niet als een mogelijke belemmering voor het behalen van het Vierdaagse kruisje.

Elke dag belandde ik steevast in de loop van de middag in de staart van het peloton. Nog zie ik de militair voor me, een vrouw met een rugzak waaruit een Noors vlaggetje stak. Ik spotte haar de eerste dag toen ze op de buitenkant van haar kistjes strompelde. Die zal wel uitvallen dacht ik. Maar elke dag zag ik haar weer ergens trekkebenen in mijn buurt. Later bedacht ik dat ik er waarschijnlijk net zo florissant bijliep. De week na de Vierdaagse ben ik zelfs nog in het ziekenhuis beland omdat zowel mijn linkerknie als mijn rechterenkel groteske proporties hadden aangenomen.

Elke dag eindigde in een strijd tegen de klok. Want het zou me toch niet gebeuren dat al dit lijden en afzien voor niets was geweest. De allerlaatste dag had ik zoveel pijn in mijn benen dat ik pas na een uur redelijk kon voortbewegen. Daarom besloot ik niet te pauzeren. Pas bij de allerlaatste controle post, toen het kruisje was veilig gesteld, plofte ik in het gras en wachtte op mijn vriendinnen om samen de Via Gladiola te lopen.

Dat hebben we gedaan. Geheel in stijl, langs verlaten tribunes, over platgetrapte gladiolen en net voor de bezemwagens, die de straat aan het schoonvegen waren.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s