Gestrand

Woensdag 3 november was er even na het acht uur journaal op Goedemorgen Nederland een klein item over Nederlanders die gestrand waren in Singapore. Vlak voordat hun vliegtuig de eindbestemming op Bali zou bereiken, moest het rechtsomkeert maken omdat de luchthaven van Denpasar gesloten was vanwege een as spuwende vulkaan op buureiland Lombok.

Een foto met daaronder de stem van een gestrande reiziger. Luchtig en vrolijk deed hij verslag van de reis naar Bali die niet doorging. Hij refereerde aan zijn vrienden die hem daar tevergeefs opwachten. En dat het goed uit te houden was, aangezien KLM hem in een luxe vijfsterrenhotel had ondergebracht.

Daarna stond mijn smartphone roodgloeiend van de Whats Appjes. Waarom? Het was mijn man die telefonisch in de uitzending was. Het zou ook mijn vlucht zijn geweest. Ware het niet dat ik al strandde op Schiphol. Mijn paspoort was wel geldig, maar minder dan zes maanden. Stond niet op het ticket. Stond niet in de reisdocumenten (Corendon, onthoud dat je nooit moet boeken via deze organisatie als je als klant behandeld wilt worden). Overigens had ik mijn man nog gevraagd om te checken hoe het nou zat met de paspoorten en de gewenste geldigheid. Omdat hij deze keer alles zou regelen. Een goede oefening voor mij in ‘loslaten.’ Maar dat terzijde.

Een bezoekje aan de marechaussee om een nooddocument aan te schaffen leverde een nieuwe teleurstelling op. ‘Ik heb slecht nieuws voor u, Indonesië accepteert geen nooddocumenten.’

Daar stonden we. Een acute huwelijkscrisis diende zich aan. Maandenlang had ik me verheugd op deze korte vakantie, die we zouden doorbrengen op Bali. Diezelfde man die mij jaren geleden ten huwelijk had gevraagd op datzelfde Bali.  ‘Zullen we anders een last minute boeken naar een land waar ik wel welkom ben met een paspoort dat nog vier maanden geldig is?’ opperde ik nog. Mijn echtgenoot leek even te twijfelen. Maar hij besloot toch te gaan en wel snel ook, want anders mocht hij niet meer mee. En dat zou helemaal zonde zijn van het geld, volgens hem. Bovendien kon ik dan toch een paar dagen later komen. Wat was nou mijn probleem? In de omgekeerde situatie zou hij het logisch vinden als ik wel ging. Sterker nog: hij zou het niet accepteren als ik niet ging. Dat ik in die situatie niet zou vertrekken, immers, samen uit, samen thuis, vond hij een belachelijk idee.

Dus hij vertrok. Ik riep hem nog na dat ik er een slecht gevoel over had en dat hij misschien toch beter niet kon gaan. Tevergeefs. Doelloos dolend op Schiphol overwoog ik mijn opties. Ik speelde met de gedachte om een hotel te boeken en mezelf in het Amsterdamse nachtleven te storten. Of een willekeurige vlucht te pakken naar een land hier ver vandaan. Mijn agenda had ik leeg geveegd: niemand in Nederland die mij zou missen. De stress, de teleurstelling, de ruzie eisten echter hun tol. Ik wilde eigenlijk helemaal niets. Behalve ergens neerploffen en niets hoeven. Ik besloot naar huis te gaan.

Vijf uur na vertrek stond ik meerdere illusies en vooral veel euro’s armer weer met mijn koffer in mijn eigen hal.

Advertenties